Van eind vorig jaar dateert deze kleine serie prenten met als onderwerp bomen.
Ik heb eindelijk tijd gemaakt om ze te fotograferen en in te lijsten.

Een héél klein klusje tussendoor. Twee en een
halve centimeter hoog paardenhoofdje van been. Gesneden om een schaakspel te completeren waarvan een van de mooi gedraaide voetjes zijn hoofdje had verloren. Inmiddels heeft deze oma bij dit soort kleine werkjes een leesbrilletje en een loep nodig. Nou ja, het lukt in elk geval nog steeds. Ik heb het been gekleurd met olieverf, karmijn. Of het origineel ook met olieverf is gekleurd weet ik niet. Ik denk dat mijn kopie na het drogen (op de foto is het nog nat) wel wat matter wordt.

Ik heb het eerder gedaan, toen met de sigarenkistjes die Harrie overvloedig bij elkaar rookte.
Ik noem ze "geheimkastje" kleine verhaaltjes in een doosje. Soms met deurtjes, dan lijkt het wat op een altaarkastje, soms zonder.
Een vondst is vaak het uitgangspunt, een stuk metaal, een vogelschedeltje. Voor mij zijn deze kastjes het punt waar al mijn disciplines samenkomen. Schilderen, ikonen, objecten, het wordt allemaal gecombineerd binnen vier muurtjes....

Ik heb een aantal weken gewerkt aan een serie van twaalf prenten met als onderwerp „Magnolia”.
Het zijn, zoals meestal, monoprints geworden. In deze tijd vind ik een oplage van een prent geen interessant gegeven, reproductie is geen doel op zich meer.. Wat blijft is het spelen met kleur en vorm, de grafiekpers als speeltuin!!
Hierboven drie van de prenten. Kijk onder grafiek naar de rest!

Op mijn visitekaartje heb ik onder mijn naam het beroep van „beeldend kunstenaar” gezet. Of die vlag de lading dekt? Eigenlijk beschouw ik mijzelf vooral als ambachtsvrouw - maar dat woord klinkt zo rottig. Ik ben een „maker”, ik houd van materialen en technieken. Met heel veel plezier heb ik de afgelopen weken gewerkt aan twee replica’s van het wapen van de familie Top.
Eitempera en aquarel op kalfsperkament. Met heel fijne penseeltjes! De hoogte van de voorstelling is 12 centimeter.

Zo idyllisch is het toeven in de tuin van de pastorie in Ygrande. De jaarlijkse schilderweek die ik in het huis van Truus Wigger verzorg was dit keer wel heel speciaal door het prachtige weer. Terwijl het in Nederland tussen 27 augustus en 3 september koud en nat was hebben wij alle dagen in de tuin kunnen schilderen en eten.
Zes gasten hadden Truus en ik dit keer mee waarvan er vijf met de cursus meededen.

Alweer de vijfde keer dat kunstenaars van Kunstconnectie Zutphen een themajaar van „Zin in Zutphen” - samenwerkingsverband van de Zutphense katholieke en protestanse kerken - afsluiten met een groepstentoonstelling.
Eigenlijk zou het thema „Het beloofde land” gaan heten, maar vanwege de al te Bijbelse associaties is dat veranderd in het „Het land van Ooit”.
Ik heb een nieuw werk geschilderd vanuit het idee dat „Ooit” soms naar het verleden, soms op de toekomst wijst, maar nooit in het „nu” aanwezig is. Toch worden we door „Ooit” gedreven, gevormd door het verleden streven we naar een toekomst waar het beter, wijzer, rijker of gezonder moet worden.
Ondertussen zijn we dus op weg, tussen dat vroeger en later bevind zich het nu dat altijd in beweging is. Hopelijk beweegt het zich in de goede richting, wat dat ook mag zijn.

Zo kan internet werken:
Plaats ik begin april een berichtje over mijn deelname aan het chocolade festival in 2009 (!), krijg ik begin mei j.l. een mailtje van een Belgische firma die een ruiterportret in chocolade wil hebben. Dankzij de zoekmachine van Google waren zij direct op mijn site terecht gekomen.
Een echte spoedklus, vrijdag 6 mei werden drie emmers chocolade (wit, melk en puur) per bode uit België bij mij afgeleverd, woensdagochtend 11 mei reed een koelwagen voor om het schilderij op te halen. Vanuit België ging het door naar Sevilla, Spanje, waar het als geschenk bij een bruiloft werd aangeboden. Het model is een jeugdfoto van de grootvader van de bruidegom... Op internet staat nog een foto van deze man op een ander, prachtig, Andalusisch paard. Voor mij de mooiste paarden die er zijn, barok, gedrongen maar sierlijk. Deze man beheerst met groot gemak het temperament van zijn paard.
De chocolade is aangebracht op een multiplex paneel van 120x120cm. Het paneel is ingelijst in een 3d baklijst om de chocoladelaag te beschermen tegen stoten.

Zo verkleind blijft er niet veel over van zo”n krantenartikel!
Maar het is leuk, aandacht voor de samenwerking tussen dichters en kunstenaars in het kader van de aanstaande kunstroute in Zutphen. 16 kunstenaars en 14 dichters hebben zich door elkaar laten inspireren. Een aantal van de resultaten die daar uit voortgekomen zijn worden in een boekje gebundeld dat verkrijgbaar zal zijn tijdens de kunstroute van 18 en 19 juni as.
De dichter Wibo Kosters schreef 3 gedichten waarin respectievelijk Michaël, Gabriël en Raphaël zichzelf de vraag naar hun bestaansrecht anno nu stellen. Ik werk aan een drieluik in eitempera waarin de gedichten verwerkt worden.

In (aarts)engelen moet je geloven, en dat is niet meer zo vanzelfsprekend in onze cultuur. Spiritualiteit en religie laten zich niet meer zo beleven in de vorm die daar eeuwenlang vanzelfsprekend voor was.
Voor mij een reden om als antwoord op de gedichten van Wibo te kiezen voor de ikoon als drager. Want ook dat is een vorm die ik als kunstenaar en als ikoonschilder moet blijven bevragen: heeft de ikoon als spiegel van een eeuwenoude religieuze traditie nog een antwoord op ons hedendaags ervaren van het Goddelijke?
Laat maar even staan die vraag. Een antwoord hierop kan ik hier niet opschrijven. Antwoorden op dit soort vragen moeten in mij langzaam oplichten. En dan niet in mijn denken maar in mijn „doen”, mijn schilderen, mijn vormgeven.

Elk jaar in september wordt in Zutphen het chocolade festival georganiseerd.
Op deze fotocollage zie je mij schilderen in de hal van een meubelboulevard.
Materiaal: witte chocola, melk chocola en pure chocola. Het werd geen meesterwerk, maar het was wel heel lekker..